Reisverslag Rita naar Nepal - Nov 2005
Zin om te zien wat ons zus ginder gedaan heeft?
In afwachting van de komst van de blog van de familie Matthijs...
Lees het verslag van ons zus hier :
Klik en vlieg naar Nepal !
Paul
Zin om te zien wat ons zus ginder gedaan heeft?
Aan allen van de famiewde,

Doorwinterde bloggers,
SENSENRUTH: LE GEANT EST TOUJOURS LA!!!!!!
Verslag van een bewogen Ardennenweekend begin december 2005
De verste herinneringen strekken tot meester Dauwe, of was het De Rouck?, die ons met veel vuur, zoals het in de vroegere nogal fundamentalistische roomsgetinte geschiedenis de gewoonte was, wijsmaakte dat Godfried van Bouillon de goddelozen van Jerusalem aan zijn zwaard zou onderwerpen.
Met enig enthousiasme waren we toen zijn trouwste supporters, de details van – zoals achteraf bleek – de slachting werden ons onthouden, veel en veel later werd ons duidelijk hoe onchristelijk Godfried het bloed langs zijn zwaard en tabbaard liet vloeien.
Met enige schroom hebben sommigen 50 jaar gewacht om de roots van onze Godfried te ontdekken.
Het eerste weekend van december trokken Windeys naar het naast Godfrieds Bouillon gelegen Sensenruth, naamloos dorp met een kerk maar zonder parochiale kring, zelfs zonder café of fanfare, zonder frietkot en zelfs zonder enige winkel, maar met een pracht van een verblijf, met eigen handen opgebouwd door de eigenaars en ons ter beschikking gesteld voor laveloze en woeste nachten, moeilijke ochtenden maar vooral spontane leute in het zuiverste kaprijks dat nog lang niet aan de memorie van de zelfs verre uitwijkelingen was ontsnapt.
Centraal in dit gebeuren was het Graf van de Reus, gewrongen tussen een meanderende Semois, waar zelfs, naar het schijnt Caesar onder de indruk van was.
In het middelpunt van dit centrum: Mia en Tars, 30 jaar verenigd in grote Spaanse – Zuid – Amerikaanse vruchtbaarheid, onafscheidelijk aan de discussie over wie uiteindelijk wat beslist binnen deze vloeiende tandem, met als aanhangwagen een oud – jong koppel dat amper 10 jaar geschiedenis met zich meesleurt.
De lokroep van de organisatoren en vooral, naar achteraf werd vernomen, het gratis karakter het ganse weekendgebeuren, had geen windeieren gelegd: ze waren er allemaal van de vrijdagavond, de meesten met de auto, twee koppels met een heerlijke treinreis tot Bertrix.
Inmiddels hadden Mia en Chris hun respectieve voertuigen volgestouwd met dranken en spijzen die van het weekend in ieder geval iedere zweem, of zelfs begin van, van honger- en dorstgevoel moesten wegnemen.
Reeds van in de vroege vrijdagochtend stonden ze in de rij om de beste versheid van Colruyt, Aldi, Lidl en zelfs Auchan in de karren te deponeren.
Des avonds vloeiden de wijn en de franse kazen, nooit falende combinatie, rijkelijk bij zoverre zelfs dat sommigen de nacht uitdaagden tot de vroege ochtend. De mannen met de grootste weerstand behoren uiteraard tot het mannelijke geslacht Windeys die – nogal eenzijdig – werden geassisteerd door de oudste schoonbroer Tointje die zowat alle muzieknummers van die nacht wist te detecteren onder de rubriek: Sie Sie Ar…
Dermate onder de indruk van zoveel muzikaal geweld hebben we hem dan, licht als hij is, ter bedde gedragen, waar het enthousiasme van de wederhelft op dat ogenblik niet bijster groot was….
De zaterdagmorgen kostte het ogengewrijf nogal wat moeite en onder de leuze: na ontspanning de inspanning,arbeid na spel, of vrij vertaald in het Kaprijks: een kirmesse is een gieselinge weird, werd richting Belvédère gekozen voor een laatochtendlijke dauwtrip van boven de kerktoren van Bouillon naar het graf van de reus via een autentiek Monastère van brave nonnekes tot op de hoogte van Botissart waar de verstopte Géant over zijn volle lengte al eeuwen te bewonderen is.
De Relais du Géant stond er nog zo lang niet maar serveerde wel wat hier en daar aangebrande krokken met een beetje groensels errond.
De echte feestelijkheden, onder leiding van onze echte Windey – Géant, startten de zaterdagavond met heerlijke aperitieven en hun even heerlijke hapjes aan de stove, geprepareerd door ons Spermalie Rita, daarbij vermoedelijk alleen verbaal gesteund door Tointjen.
De scampi’s waren het tweede uitgebreid voorspel van diezelfde avond, de plat de résistance waren echte Tildonkse scharrelhanen die, na hun uitgebluste voortplantingswerken aan Mia’s pan werden toegewezen en dermate overgoten werden met liters wijn dat zelfs verwoede alcoholonthouders momenten van lichte zweverigheid kenden.
Onvermijdelijk waren ook de speeches, waaronder die van Luc van een zeldzaam indrukwekkend niveau waren dat hij in ieder geval moet bewaard worden voor de Windey –eeuwigheid. Ook de woorden van Paul en als afsluiter van onze heerlijk Géant zelve moeten de boeken in, ten bewijze van ons verblijf in het door ons gesponsorde walenland.
Ook die nacht leek niet te eindigen, bij zoverre dat de sporen de zondagochtend dieper en dieper werden.
Uitgebreid ontbijt en middagse snert met echte kroetjes trokken dreigende scheve situaties recht. De superblijvers trokken naar Godfried zijn kasteel in Bouillon waar de kille muren en vooral de marteltuigen weinig uitnodigend waren. De druilerige regen noopte ons tot Choufverbruik aan de kerk om nadien aan de slag te gaan voor afwas-, kuis- en stapelwerk.
En gans het weekend werd rijkelijk gemaaltijd en gedronken en … gepiemeld, maar vooral echt plezier gemaakt, alsof we nooit van mekaar waren weggeweest.
Zelfs de twee jonge snaken: superstudent Andreas en behulpzame Betjen keken op van zoveel verstandhouding binnen die grote familie.
En de oudste zul je vragen? Die was er niet onopgemerkt, altijd te vinden in de buurt van een glas of een stukje lekkernij.
Hij was onze plaatselijke 87-jarige Géant die nog lang niet aan zijn Tombeau toe is…
Tot volgend jaar, den eersten van 2006 in Lembeke, onder de parochiekerk en laat ons ook daar uitgebreid piemelen en zingen….
Met dank vooral aan de grote kokmeesteressen en organisatrices Chris en Mia, in grote blijvende echtelijke onderdanigheid geassisteerd door de wettige wederhelften…